माझे खाद्यजीवन: पु. ल. देशपांडे

नमस्कार,
माझे खाद्यजीवन is my favorite कथा from (ह)फसवणुक कथासंग्रह written by महाराष्ट्राचे लाडके व्यक्तिमत्व: पु. ल. देशपांडे. I am sure that, ही कथा वाचल्यावर बर्‍याच जणांची भूक नक्कीच चाळवली असणार. कथाच तशी आहे!
Many times I felt that if पु. ल. had recorded this in his own voice like many other kathas, it would have been great! But anyway, this is my attempt. Please send me your comments. If you want to download, visit my esnips folder

regards,

Jagmohan

Powered by eSnips.com

सारे प्रवासी घडीचे

नमस्कार,
सारे प्रवासी घडीचे is written by famous marathi writer जयवंत दळवी. Many of you might not have read it. I liked it a lot as I could relate to the places as well as people in the stories. I thought of recording it as कथाकथन and present it to you. I hope you will like it. Please leave a comment in my esnips page.

Powered by eSnips.com

रसग्रहण

कवितेच्या दुनियेत प्रियकर हा प्रेयसीला नेहेमीच आश्वासने देत असतो. ही आश्वासने देताना मग चंद्र आणि तारे हे फक्त आकाशातील भौतिक वस्तू राहात नाहीत. तो तिला सांगतो - "...मी तुझ्यासाठी आकाशातले तारे पण तोडून आणेन.." वगैरे वगैरे. पण प्रेमाच्या दुनियेत अशक्य काहीच नसले तरी वास्तवात जरूरी नसते की प्रत्येक युगुलाच्या प्रेमाच्या कहाणीचा शेवट त्यांच्या मिलनात व्हावा. अश्याच एकाच्या प्रेमाची कहाणी म्हणजे ही कविता. स्वाभाविकपणे कवितेतला रस हा करूण रस आहे. फार तीव्र नाही पण मोजक्याच शब्दात व्यक्त केलेलं हे एक व्यर्थ प्रेमाचं रुदन आहे.

'गेले द्यायचे राहून, तुझे नक्षत्रांचे देणे' - हो मी तुला दिलेल्या वचनातलं हे देणं मात्र राहून गेलं. मला अजुन आठवतयं की मी तुला म्हणालो होतो की देईन तुला ही मी नक्षत्र आणुन देईन. पण नाही जमलं मला ते. आणि मग राहूनच गेलं ते. 'माझ्यापास आता कळ्या, आणि थोडी ओली पाने' - तुला द्यायला माझ्यापाशी आता फक्त काही क

गेले द्यायचे राहून, तुझे नक्षत्रांचे देणे;

गेले द्यायचे राहून, तुझे नक्षत्रांचे देणे;
कवी: आरती प्रभू

गेले द्यायचे राहुन, तुझे नक्षत्रांचे देणे;
माझ्यापास आता कळ्या, आणि थोडी ओली पाने

आलो होतो हासत मी, काही श्वासांसाठी फक्त;
दिवसांचे ओझे आता, रात्र रात्र शोषी रक्त

आता मनाचा दगड, घेतो कण्हत उशाला;
होते कळ्यांचे निर्माल्य, आणि पानांचा पाचोळा

आपली आवड मध्ये सर्वांचे स्वागत...

नमस्कार,
'आपली आवड' ब्लॉग सुरु करुन जवळजवळ आता १ वर्षाहून जास्ती दिवस झाले. मुळात कल्पना अशी होती की मला आवडणारी गाणी अथवा कविता ह्याविषयी लिहावे. अर्थात माझ्यासकट सर्वाना माहिती होतच की माझा आळस मध्ये येणार. तर आता ते सगळे सोपस्कार पूर्ण झाल्यानंतर मी सुरवात करीत आहे.

मराठी भाषेचा मला अभिमान आहे. मला माझ्या मराठी असण्याचा अभिमान आहे. अमृतातेही पैजा जिंके अश्या ह्या मराठीत इतरत्र कुठेही जायला लागू नयेत इतके साहित्याचे भंडार आहे. ह्या साहित्यालांकारांचा वापर मराठी चित्रपट कर्त्यानी आणि संगीतकारांनी पुरेपूर केला आणि मराठी रसिकांपुढे एकापेक्षा एक कृती सादर केल्या. अर्थात मराठी रसिकांनीहि त्याना भरभरून साद दिली. त्यातून मिळाला जन्मानुजन्मे पुरेल असा चित्रपट आणि संगीताचा खजिना. खेद एवढाच वाटतो, की गेल्या काही वर्षात ह्या खजिन्यात भर पडायची कमी झाली आहे. तेच ते संगीतकार किती करू शकणार? मेलेडी, शब्द, सूर आणि आवाज ह्यांचा बसलेला मेळ घेऊन मराठी रसिकांपर्यन्त तो पोहचवणारे नविन संगीतकार आहेत कुठे? जे आहेत ते नवीन वा जुनी गाणी पूर्वीच्याच साच्यामध्ये बद्ध करीत आहेत किंवा दुसरा प्रकार म्हणजे, आधी चाल बसवून त्यात शब्द बसवले जात आहेत. (हा दुसरा प्रकार तर नवीन मराठी चित्रपटात सर्रास वापरला जातोय. कधीकधी तर गाणं मराठी आहे की इंग्लीश आहे की हिंदी आहे हा प्रश्न पडावा इतक्या ब्रम्ह्घोटाळ्याप्रमाणे तयार केली आहेत. ठर्रेमे जॉनी वॉकर मिक्स करके सँत्रेवाली के साथ पियेंगा ना तर ऐसाच कुछ होयेंगा ना और क्या?)

मी एवढा मोठा नाही की हे पूर्णपणे बदलू शकेन. पण मला हे पण माहिती आहे की मी जर फ़क्त ह्याबद्दल तक्रार करीत राहिलो तर तेहि योग्य नाही. आणि म्हणूनच एक छोटा प्रयत्न माझ्याकडून करून बघतोय. पसंत पडला तर दाद द्या. तर सुरवातीला पहिल्यावहिल्या प्रयत्नात काय करतोय की एक कविता घेतोय आणि तिला मला जमेल त्याप्रमाणे गाण्यापर्यन्त घेऊन जाणार आहे। वाटेत जे अनुभव येतील ते सर्वा ह्या ब्लॉग वरती लिहीत जाईन. सर्वप्रथम सांगून ठेवलं तर बरं पडेल की मी संगीतकार नाही. मला फक्त संगीताची आणि शब्दांचीआवड आहे. त्या आवडीतुनच तयार झालेली ही - 'आपली आवड'!!

पहिली कविता निवडतोय - "गेले द्यायचे राहून तुझे नक्षत्रांचे देणे". कवी आहेत "चिं. त्र्यं. खानोलकर (आरती प्रभू)". पं. हृदयनाथ मंगेशकरानी स्वरबद्ध केलेले हे गाणे म्हणलंय आशा भोसले ह्यांनी.

दुसरा भाग लवकरच लिहीन. तोपर्यंत - धन्यवाद!